เรื่องผีสั้นๆ “เพื่อนซี้”

           

            ผมเป็นคนเงียบๆ เลยทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อนมากนัก แต่กลุ่มเพื่อสนิทเพียง 4-5 คน ก็สนิทกันมาก พวกเรามีไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตที่คล้ายกัน พูดคุยกันได้ทุกเรื่องและคบหากันมาอย่างยาวนานนับสิบปี ถ้าหากเพื่อนสักคนเอ่ยปากขอร้องอะไรก็ไม่มีใครปฏิเสธ ด้วยความสนิทถึงขั้น “ซี้” ทำให้ทุกคนในกลุ่มมีกุญแจบ้านของเพื่อนที่ยังไม่ได้แต่งงานติดตัวเอาไว้เผื่อวันไหนจะซื้อของกินแวะไปเยี่ยมเยือนให้หายคิดถึงก็เป็นเรื่องที่แสนธรรมดาของกลุ่ม

            วันหนึ่งในช่วงหัวค่ำ...

            ผมกลับเดินทางกลับจากที่ทำงานมายังบ้านที่ว่างเปล่าเพราะยังไม่ได้แต่งงานมีครอบครัวเหมือนกับทุกวัน แต่เมื่อมาถึงหน้าบ้านก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นไฟในห้องครัวเปิดอยู่ ด้วยความสงสัยผมเลยเปิดประตูเข้าไปและพบว่าประตูไม่ได้ล็อกอย่างที่ควร ผมเริ่มรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีนัก เพราะคิดว่าอาจจะเป็นขโมยแอบเข้ามา แต่ที่ประตูก็ไม่ได้มีร่องรอยการงัดแงะแต่อย่างใด ผมเลยทำใจดีสู้เสือค่อยๆย่องเข้าไปในบ้านจนถึงห้องครัวอย่างเงียบกริบ ภายในนั้นมีเงาร่างของใครบางคนกำลังเดินไปมา

            ผมลอบมองเข้าไปในครัว ในขณะที่ร่างนั้นก็หันกลับมาเห็นผมเข้าพอดี พอเขาเห็นผมเขาก็ยิ้มให้แล้วส่งเสียงทักทายที่คุ้นเคยออกมา

            “ไง ไม่เจอกันตั้งหลายปี สบายดีไหม!?”

            พอได้ยินเสียงนั้น ผมก็เดินออกจากเงามืดของทางเดินไปเผชิญหน้ากับเขา พอผมเห็นใบหน้าชายในครัวอย่างเต็มตาก็ต้องร้อง อ๋อ... ทันที! เพราะเขาคือเพื่อนซี้ ที่ผมสนิทมากที่สุดของกลุ่มที่ไม่ได้พบกันมานานมาก....

            เมื่อแน่ใจว่าชายในห้องครัวเป็นใคร ผมหันหลังกลับแล้ววิ่งเต็มฝีเท้าออกจากบ้านทันที โดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไป

          เพราะ... เพื่อนซี้คนนี้ เขาตายไปแล้วจากอุบัติเหตุเมาแล้วขับเมื่อ 6 ปี ก่อน!!!