เรื่องผีสั้นๆ “เสียงหัวเราะ”

 

            วันหนึ่งในช่วงหัวค่ำ...

            พ่อกับแม่ของฉันได้รับโทรศัพท์จากญาติสนิทว่าคุณลุงที่อาศัยอยู่อีกจังหวัดหนึ่งเข้าโรงพยาบาลอย่างกะทันหัน ท่านทั้งสองรีบเก็บข้าวของและเตรียมเดินทางไปยังโรงพยาบาลทันที โดยไม่ได้พาฉันไปด้วยเพราะกลัวว่าที่โรงพยาบาลจะวุ่นวายและมันไม่ใช่สถานที่ที่น่าสนุกนักสำหรับเด็ก

            ฉันไม่ชอบอยู่บ้านคนเดียวในตอนกลางคืน เพราะรู้สึกเหมือนมีใครบางคนชอบแอบมองฉันอยู่ เลยพยายามขอร้องพ่อแม่ไม่ให้ไป แต่พวกท่านก็พยายามต่อรองว่าจะกลับมาให้เร็วที่สุดก่อนรุ่งสาง เพื่อความสบายใจพ่อพร้อมกับพาฉันเดินไปรอบบ้านทำการล็อกประตู หน้าต่างทุกบานอย่างแน่นหนาก่อนจะพาฉันกลับไปในห้องนอน อุ้มฉันนั่งบนเตียงและพูดด้วยน้ำเสียมั่นใจรับรองว่าไม่มีทางที่ปีศาจที่น่ากลัวตัวไหนจะเข้ามาในบ้านได้!

            พ่อยิ้มหลังจากพูดจบ ก่อนจะปิดประตูห้องนอนเบาๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆ สักครู่หนึ่งฉันได้ยินเสียงสตาร์ทรถและขับออกไป

            น่าเสียดาย...

            ถ้าพวกเขาอยู่ในบ้านต่ออีกไม่กี่วินาที...

          อาจจะได้ยินเสียงหัวเราะที่แสนเย็นยะเยือกดังออกมาจากตู้เสื้อผ้าที่ตั้งอยู่ด้านหลังของฉันตอนนี้...!!!