เรื่องผีสั้นๆ “กริ่ง”

 

            ข้างบ้างของฉันมีครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่....

            พวกเขาเป็นครอบครัวที่น่ารักอยู่กันสามคน พ่อ แม่และเด็กหญิงตัวเล็กๆวัย 4 ขวบ พวกเขานิสัยดี เมื่อเจอกันครั้งใดก็มักที่จะทักทายกันอยู่เสมอ บางครั้งพวกเขาไปเที่ยวต่างจังหวัดกลับมาก็จะซื้อของฝากด้วย สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันไม่ค่อยสบายใจนักคือพวกเขาทั้งคู่ต้องทำงานดึกบ่อยครั้งทำให้หนูน้อยมักอยู่บ้านเพียงลำพัง ฉันเลยอนุญาตให้เจ้าตัวเล็กมาเล่นอยู่ที่บ้านได้จะได้ช่วยดูแลได้บ้าง ซึ่งพวกเขาก็ยินดีเป็นอย่างมาก

            ในช่วงหัวค่ำของวันหนึ่ง ในขณะที่ฉันกำลังเตรียมมื้อเย็นสำหรับตัวเองและเจ้าตัวเล็กที่กำลังนั่งระบายสีเทียนลงในสมุดภาพของตัวเองอยู่ไม่ไกล อยู่ๆเธอก็ถามขึ้นมาว่า

            “คุณน้าค่ะ หนูไม่ชอบเสียงเคาะเรียกเลย มันมีวิธีเรียกแบบอื่นไหมคะ!”

            ฉันคิดว่าเธอกำลังพูดถึงประตูบ้าน เลยตอบกลับไปโดยไม่ได้หันกลับไปมอง

            “หนูรู้จักกริ่งไหมจ๊ะ!? มันเป็นอุปกรณ์ที่ช่วยให้ไม่ต้องเคาะเรียกเลยนะ แค่กดปุ่มเดียว รับรองหนูจะรู้เลยว่ามีคนมาหา” ฉันพูดพลางตักกับข้าวใส่จาน

            “กริ่งเหรอคะ!?” เธอทวนคำ แล้วก็เงียบไปครู่ใหญ่

            “ถ้าอย่างนั้นคุณน้าช่วยติดมันที่หน้าต่างห้องนอนของหนูได้หรือเปล่าคะ!? พวกเขาจะได้เลิกเคาะกระจกเรียกตอนกลางคืนสักที...”