สแตนลีย์พาร์ค (Stanley Park) เกาะของคนตาย ประเทศแคนาดา

สแตนลีย์พาร์ค (Stanley Park) เกาะของคนตายที่ไม่ควรไปเยือนยามราตรี แห่งประเทศแคนาดา

ทางด้านเหนือของใจกลางเมืองแวนคูเวอร์ มีสถานที่ที่สวยงามเต็มไปด้วยต้นซีดาร์ล้อมรอบด้วยมหาสมุทรแปซิฟิก ที่รู้จักกันในชื่อ “สแตนลีย์พาร์ค” (Stanley Park) และฐานทัพเรือ HMCS ดิสคัฟเวอรี่ ที่ตั้งอยู่บนเกาะมาตั้งแต่ปี 1943 เดิมที่เกาะแห่งนี้เคยเป็นของชาวพื้นเมืองมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ทำให้มันเต็มไปด้วยเรื่องราวที่น่าขนลุกเกี่ยวกับการสังเวยและสังหารมนุษย์จนทำให้มันถูกขนานนามว่าเป็น “เกาะของคนตาย”

ปรากฏการณ์พิศวง ณ สแตนลีย์พาร์ค

สแตนลีย์พาร์คมีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับปรากฏการณ์แสงประหลาดและร่างปริศนาที่ดูคล้ายกับผีที่เดินไปเพ่นพ่านไปมาในยามราตรี

ตามตำนานท้องถิ่นเล่ากันว่า ในช่วงปี 1700 มีชนเผ่าพื้นเมืองสองเผ่าคือ เผ่าซาลิชเหนือและเผ่าซาลิชใต้ได้ทำสงครามกัน ในระหว่างการต่อสู้ครั้งหนึ่งเผ่าใต้ได้จับผู้หญิงเด็กและคนชราเป็นตัวประกันเพื่อให้เผ่าเหนือยอมจำนน แต่เผ่าเหนือหวังที่จะทำการแลกเปลี่ยนอย่างสันติทำให้ตัวประกันถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมและนักรบของเผ่าเหนือเองก็ต้องเสียชีวิตไปกว่า 200 คน จากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เกาะนี้กลายเป็นที่รู้จักในฐานะของเกาะแห่งเวทมนตร์ ก่อนที่จะกลายมาเป็นสถานที่ฝังศพด้วยการเก็บศพเอาไว้ในกล่องไม้ซีดาร์แดงแล้วนำไปผูกเอาไว้กับกิ่งของต้นไม้ใหญ่

ต่อมาชาวลิซได้ถูกขับไล่ออกจากเกาะด้วยฝีมือของชาวยุโรปที่อพยพเข้ามาและดูเหมือนว่าผู้มาใหม่จะไปทำการรบกวนสุสานของชนพื้นเมืองให้อยู่อย่างไม่สงบ นอกจากนี้ ศพใหม่ ๆ ของชาวยุโรปที่ถูกฝังลงบนเกาะแห่งนี้ยังมีเหล่าอันธพาลจากชุมชนในอดีต ลูกเรือที่ฆ่าตัวตาย คนงานก่อสร้างรถไฟชาวพื้นเมือง ชาวจีนที่เจ็บป่วยจากโรคเรื้อน โสเภณี โจรและเหล่าคนเถื่อนที่เสียชีวิตจากการทะเลาะวิวาท รวมไปถึงบรรดาของเหยื่อที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในแวนคูเวอร์และเหยื่อของการแพร่ระบาดของไข้ทรพิษ ทั้งหมดล้วนถูกฝังลงในดินที่เปียกชื้นของเกาะของคนตาย

การฝังศพลงบนเกาะได้หยุดลงในปี 1887 หลังจากที่ได้มีการสร้างสุสานเมาน์เทนวิวขึ้น แต่หลังจากที่ฟ้ามืดเรื่องราวของผีสางบนเกาะก็ปรากฎขึ้นตามไปด้วย เช่น เสียงกรีดร้องที่น่ากลัวดังออกมาจากเกาะ เสียงเหล่านั้นได้รับการบรรยายเอาไว้ว่ามันน่ากลัวถึงขนาดที่ทำให้รู้สึกเย็นเฉียบไปทั่วร่างของผู้ได้ยิน พยานหลายคนอ้างว่าเห็นแสงไฟบนเกาะบิดเบี้ยวไปมาราวกับกำลังทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสก่อนที่แสงนั่นจะเปลี่ยนรูปร่างไปจนดูเหมือนกับร่างของมนุษย์เคลื่อนไหวเหมือนผีอยู่ในหมอก ดวงตาสีแดงเปล่งประกายในความมืด ส่งเสียงฟ่อ ๆ เสียงเหมือนแก้วที่แตกกระจาย เหมือนกับว่าผีเหล่านั้นกำลังพูดชื่อของผู้ที่รบกวนการนอนหลับอย่างสงบของพวกเขา...