เรื่องสยองขวัญสั้น ๆ “พยายามหยุด”

 

            ขณะเดินอยู่ในป่าทึบ ฉันถูกกิ่งก้านของพุ่มไม้ที่ดูเหมือนกับนิ้วมือมนุษย์เกี่ยวรั้งร่างกายเอาไว้

            มันข่วนร่างของฉันจนเป็นแผล ฉุดรั้งไม่ให้ร่างกายของฉันก้าวเดินต่อไปข้างหน้าส่วนฉันก็พยายามใช้แรงทั้งหมดฝ่ามันออกมาจนพ้นในที่สุด

          ฉันกรีดร้องออกมา!!!

            ไม่ใช่ด้วยความเจ็บปวด หรือสยดสยอง!?

            แต่.. เป็นเพราะเบื้องหน้าของฉันนอกพุ่มไม้คือ “หน้าผาสูงชัน!”

            ถ้าปล่อยให้มันหยุดฉันเอาไว้ บางที! ฉันอาจสังเกตเห็นหน้าผาก่อนสักวินาที

            น่าเศร้า! ตอนนี้มันสายไปเสียแล้ว...