เรื่องผีสั้นๆ “เสียงบ่น”

 

            คุณยายของฉัน ท่านเป็นคนที่ “ขี้บ่นมาก”...

            เผื่อใครคิดไม่ออก คุณยายจะบ่นตั้งแต่ลืมตาตื่นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะนอนหลับและยังบ่นได้กับทุกอย่าง แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่เล็กน้อยเพียงใดก็ตาม สารภาพตามตรงว่าช่วงแรกฉันก็รู้สึกรำคาญกับความขี้บ่นมากจนอยากจะหนีออกไปจากบ้านให้พ้นๆ แต่การปรับตัวของมนุษย์ก็น่าทึ่ง เพราะเมื่อผ่านไปหลายปีฉันก็เริ่มชินกับเสียงบ่นจนอยู่ในระดับที่พอรับมือไหว

            หลังจากนั้นไม่นาน... ฉันก็ประสบอุบัติเหตุจนกลายเป็นคนหูหนวก ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย โลกทั้งหมดเงียบสนิท!!!

            ฉันยังคงอาศัยอยู่กับคุณยาย ที่ดูเหมือนจะยังคงบ่นเหมือนเดิมโดยสังเกตจากการขยับปากเป็นจังหวะตลอดเวลาเหมือนกับที่เคยทำ แต่สิ่งที่แตกต่างไปจากเดิมคือฉันไม่ได้ยินเสียงบ่นเหล่านั้นสักนิด ทำให้ฉันกลายมาเป็นหลานคนเดียวที่อยู่กับท่านได้ ในขณะที่ญาติพี่น้องทุกคนพยายามหลีกเลี่ยงเสียงบ่นของคุณยาย

            หลายปีต่อมา... คุณยายของฉันก็เสียชีวิตจากโรคชรา เหตุการณ์นี้ทำให้ฉันรู้สึกเศร้ามาก

            ครอบครัวและญาติพี่น้องของฉันมารวมตัวกันอีกครั้งอย่างพร้อมหน้าเพื่อช่วยกันจัดงานศพให้กับคุณยายผู้ล่วงลับ แม้คุณยายจะไม่ได้เป็นที่รักนักหนา แต่ในงานศพก็ดูเหมือนจะมีคนเศร้าเสียใจกับการจากไปอย่างจริงใจ งานศพเป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งทำพิธีเผาเสร็จสิ้น และนำเถ้ากระดูกของคุณยายกลับมาเก็บรักษาเอาไว้ที่บ้าน ในตอนนั้นเองที่ฉันเริ่มรู้สึกผิดปกติ

            ทุกคืน... ฉันมักจะได้ยินเสียงบ่นของคุณยายกระซิบอยู่ที่ข้างหูของฉัน!!!

            โดยเฉพาะ... เวลาที่ฉันเข้าไปในห้องที่เก็บเถ้ากระดูกของคุณยายเอาไว้

            ฉันจะยิ่งได้ยินเสียงบ่นที่คุ้นเคย ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบอย่างชัดเจน!!!