เรื่องสยองขวัญสั้น ๆ : เสียงฝีเท้าในเงามืด

 

ฉันหลงทางอยู่ในป่า
ยืนตัวสั่นเหน็บหนาวอยู่กลางเงามืด

ตอนนั้นเองที่หูพลันได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาเบา ๆ
ฉันรีบหมุนตัว ใช้ไฟฉายส่องไปทั่ว แต่กลับไม่มีใคร

"คิดไปเอง!"

 ฉันพึมพำกับตัวเอง แล้วหันกลับมาเดินต่อ

เพียงแค่ก้าวแรก...
มีมือเย็นเฉียบคว้าไหล่ฉันไว้แน่น

ฉันกรีดร้องสุดเสียง!!!
พอลืมตาขึ้น ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย

ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งใจ
"แค่จินตนาการไปเอง"

ฉันปลอบใจตัวเอง

เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา

มีเสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหู
"ไม่ใช่จินตนาการ!"

คราวนี้มีมือนับไม่ถ้วน โอบกอดร่างฉันจากทุกทิศทางในความมืด!!!