เรื่องสยองขวัญสั้นๆ “นอกหน้าต่าง”

 

            ตอนอายุประมาณ 16 ปี คืนหนึ่งฉันนอนอยู่บนชั้นสองของบ้านโดยที่ปิดหน้าต่าง แต่เปิดผ้าม่านเอาไว้

            กลางดึกคืนนั้นเอง ฉันรู้สึกนอนไม่ค่อยหลับกระสับส่ายด้วยความรู้สึกประหลาดเหมือนกับมีใครบางคนกำลังจ้องมอง เมื่อลืมตาขึ้นหันไปมองที่หน้าต่างห้อง แสงไฟจากหัวมุมถนนที่ส่องสลัวเข้ามาทำให้ฉันเห็นอะไรบางอย่างที่น่าขนลุกจนแทบหยุดหายใจ

            ที่หน้าต่างห้องนอนของฉัน มีใบหน้าของผู้ชายผิวซัดขาวแนบอยู่ เขามองเข้ามาในห้องของฉัน ตอนนั้นฉันอยากกรีกร้อง แต่เสียงก็ไม่ลอดผ่านลำคอออกมาเหมือนกับกำลังสำลักความกลัวของตัวเองอยู่

            เวลาผ่านไปนานหลายวินาที ในที่สุดสายตาของฉันก็เริ่มชินกับความมืดจนสามารถมองเห็นใบหน้าของเขา ดวงตาคู่นั้นเบิกโพลงและริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างเหมือนกับกำลังปรีดากับความหวาดกลัวที่สัมผัสได้จากฉัน รอยยิ้มนั้นมันน่าสยดสยองที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาในชีวิต แถมเขายังจ้องมาโดยไม่กะพริบตาเลยสักครั้งเดียว

            ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งในที่สุดกล้ามเนื้อคอที่เกร็งแข็งของฉันก็คืนสภาพมาพอจะทำหน้าที่ของมันได้สำเร็จ ฉันกรีดร้องสุดเสียง และไม่กี่สิบวินาทีต่อมาพ่อกับแม่ก็วิ่งเข้ามาในห้อง

            ตอนนั้นเองที่ผู้ชายคนนั้นหายไป..

            เราแจ้งตำรวจ พวกเขามาตรวจสอบที่หน้าต่างแล้วก็ต้องส่ายหัว เพราะไม่มีร่องรอยของใครยืนอยู่กันสาดข้างหน้าต่าง และไม่มีร่องรอยเหลืออยู่ที่กระจกด้านนอก เขาหายไปอย่างปริศนา ราวกับไม่มีตัวตน

            หลังจากนั้น ฉันก็ไม่เคยเปิดผ้าม่านนอนอีกเลย..