เรื่องสยองขวัญสั้น ๆ “ปรบมือ”

 

            อยู่มาวันหนึ่ง หนุ่มสาวคู่แต่งงานใหม่ได้เดินทางไปท่องเที่ยวบนภูเขา เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มตกตอนนั้นเองที่พวกเขาเริ่มตระหนักได้ว่าตัวเองหลงทาง ภรรยาเป็นกังวล แต่สามีก็พยายามทำให้เอสงบลงและปลอบโยนว่าพวกเขาจะต้องปลอดภัย

            อย่างไรก็ตาม หลังจากพยายามเดินอยู่หลายชั่วโมง พวกเขาก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน!?

            บรรยากาศรอบตัวมิดลงเรื่อย ๆ ไปพร้อมกับความหวังของพวกเขาที่เริ่มเลือนราง ต้นไม้รอบตัวดูเหมือนกันไปหมด พวกเขาไม่มีแผนที่หรือเข็มทิศที่จะบอกทางไปต่อ แต่.. ตอนที่กำลังจะหมดหวัง พวกเขาก็ได้พบกับกระท่อมเก่าหลังหนึ่งตั้งอยู่กลางป่า

            มันดูทรุดโทรมมาก เหมือนกับไม่ได้รับการซ่อมแซมมานานหลายปี เขาเคาะประตูหน้า แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับเลยเปิดเข้าไปภายใน ในนั้นมีเฟอร์นิเจอร์เก่าเล็กน้อย มีฝุ่นเกาอยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ หนา กับกลิ่นเหม็นอับประหลาด

            บนกำแพงมีร่องรอยที่เหมือนกับกราฟฟิตี้ ไปจนถึงเพดานด้วยสีแดงว่า “ตาย! ความตาย!” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือสีแดงเหล่านั้นยังไม่แห้ง!?

            ถึงมันจะเป็นสถานที่ที่ไม่น่าอยู่ แต่พวกเขาก็ไม่ทางเลือกเพราะในป่าตอนกลางคืนมันอันตรายจนเกินไปเลยตัดสินใจที่จะพักค้างคืนบนที่นอนเก่าบนชั้นสองที่แสนสกปรก พวกเขาคลุมตัวด้วยผ้าห่มเก่าและในที่สุดก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

            หลังเที่ยงคืน พวกเขาตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงประหลาดเหมือนกับมีบางอย่างกำลังเคลื่อนที่อยู่ข้างนอกกระท่อม เขาเลยออกไปส่องที่หน้าต่างแต่ก็ไม่เห็นใครเลยตัดสินใจตะโกนถามแต่ก็ไม่มีเสียงตอบ นอกจากเสียงร้องของจิ้งหรีดเท่านั้น

            ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงปรบมือดังขึ้นหนึ่งครั้ง!

            เขาหันไปบอกภรรยาว่ามีคนอยู่ข้างนอก เขาเอนออกไปดูนอกหน้าต่างแต่ก็ไม่เห็นอะไรเลยคิดว่าอาจจะเป็นคนที่ไม่สามารถพูดได้ เขาเลยถามว่าคนที่อยู่ด้านนอกเป็นเจ้าของกระท่อมหรือเปล่า!? ถ้าใช่ให้ปรบมือหนึ่งครั้ง ถ้าไม่ใช่ให้ปรบมือสองครั้ง!

            หลังจากนั้นเขาก็เริ่มถาม

            “คุณเป็นเจ้าของกระท่อมนี้หรือเปล่า!?” มีเสียงปรบมือดังขึ้นสองครั้ง

            “คุณเป็นผู้ชายเหรอ!?” เสียงปรบมือดังขึ้นสองครั้ง

            “คุณเป็นผู้หญิงเหรอ!?” เสียงปรบมือดังขึ้นสองครั้ง

            “คุณเป็นมนุษย์หรือเปล่า!?” เสียงปรบมือดังขึ้นสองครั้ง

            คำตอบที่ได้ ทำให้พวกเขาเริ่มหวาดกลัว แต่ก็ยังคงพยายามถามต่อไป

            “คุณมาที่นี่นี่คนเดียวหรือ!?” เสียงปรบมือดังขึ้นสองครั้ง

            “คุณมากันกี่คน ให้ปรบมือคนละครั้ง!?”

            สิ้นสุดคำถาม มีเสียงปรบมือมากมายดังจากทุกทิศรอบบ้านเป็นเวลายาวนานหลายวินาที…!!?