เรื่องผีสั้นๆ เพื่อนเล่าให้ฟัง “เสียงโซ่”

เรื่องผีจากประสบการณ์จริง : จังหวัดขอนแก่น

 

            เรื่องผีสั้นๆ ที่อยากนำมาเล่าสู่กันฟังในวันนี้ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ “เสียงโซ่” จากคำบอกเล่าของเพื่อนสมัยมัธยมปลายของผู้เขียนที่มีชื่อว่า “เบียร์” สำหรับเนื้อหาของเรื่องราวนั้น มีดังต่อไปนี้

            .

            ในช่วงเรียนอยู่ช่วงปี 3 ในมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งจังหวัดขอนแก่น

            เขาได้มีโอกาสไปร่วมการเข้าค่ายดนตรีของทางคณะ โดยทุกคนจะต้องพัก ณ สนามกีฬาขนาดใหญ่ของมหาวิทยาลัย เป็นเวลา 4 วัน 3 คืน

             ภายในสนามกีฬามีการแบ่งห้องพักแยกย่อยเอาไว้รองรับผู้เข้าพักห้องแบบเตียงสองชั้น ทำให้สามารถพักได้ถึงห้องละ 4 คน อย่างไรก็ตามเนื่องจากจำนวนของคนที่เข้าร่วมไม่มากนัก ทำให้ห้องพักของเขามีคนเข้าพักเพียงแค่สองคนเท่านั้น

            หลังจากทำกิจกรรมจนเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน  คืนแรกได้ผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบ ทุกอย่างดูเป็นปกติอย่างที่ควร..

            แต่... กลางดึกในคืนที่ 2

            ในขณะที่กำลังนอนอยู่นเตียงเขาก็ได้ยินเสียงแปลกๆดังขึ้น มันเหมือนกับมีใครกำลังลากโลหะหนักครูดไปตามพื้น หลังจากนอนฟังเสียงอยู่นาน เขาก็มั่นใจว่าเสียงดังกล่าวดังขึ้นมาจากกด้านนอกของห้อง

            เขาลุกขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วมองไปที่ช่องด้านใต้ของประตูห้องพัก ที่มีแสงไฟจากทางเดินข้างนอกส่องเข้ามา เสียงนั้นดังใกล้เข้ามากขึ้นทุกขณะ ก่อนที่จะมีเงาวูบวาบปรากฏขึ้นที่ช่องประตูเหมือนกับมีคนกำลังเดินผ่านไป

            ด้วยความสงสัย... เขาลุกจากที่นอนแล้วเดินไปหมายจะเปิดประตูออกไปดูว่าใครทำเสียงประหลาดอยู่ข้างนอก แต่ก่อนที่จะเปิดประตู เพื่อนร่วมห้องพักก็เข้ามาดึงแขนเอาไว้ก่อนที่จะส่ายหน้า อันเป็นสัญญาณบอกว่า

            “อย่าเปิดประตูออกไป!?”

            เขากลับมานอนด้วยความสงสัย และเพื่อนก็ไม่พูดอะไรเลยจนกระทั่งรุ่งเช้า เพื่อนคนนั้นถึงได้เล่าให้ฟังว่าที่สนามกีฬาแห่งนี้มีตำนาน “ชายลากโซ่” บางคืนเขาจะปรากฏตัวขึ้นและสวมใส่เครื่องพันธนาการเหมือนกับนักโทษที่ถูกตรวนเท้าและมือเอาไว้ด้วยโซ่ เดินไปมาอยู่ในบริเวณสนามกีฬา ถ้าหากใครได้ยินเสียงและออกไปดูด้วยความสงสัย หากเผชิญหน้ากัน มีเพียง “ความตายอันน่าสยดสยอง” เท่านั้น ที่รอคอยอยู่

            หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เขาก็ขนลุกทั้งตัวทันที...

            และ.. คิดว่าตัวเองโชคดีเพียงใด ที่ไม่ได้...

             “เปิดประตูออกไป!!!”