โดบา-ชู (Dobhar-chú) นาคยักษ์คงกระพัน หากใครบุกรุกอาณาเขตของมันต้องตาย แห่งประเทศไอซ์แลนด์
ในตำนานของชาวไอริส ที่อาศัยอยู่ในประเทศไอแลนด์ เชื่อกันว่าบริเวณทะเลสาบกลาเนดเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของนาคขนาดใหญ่ที่ถูกเรียกว่า “โดบา-ชู” (Dobhar-chú) โดยทั่วไปแล้วภายนอกของพวกมันจะดูคล้ายกับนาคธรรมดาทั่วไป แต่บางครั้งมันจะมีเขาแหลมยื่นออกมาจากหน้าผาก
นอกจากนี้ ร่างกายของโดบา-ชูยังได้รับการปกป้องเอาไว้ด้วยเวทมนตร์อันทรงพลัง อาวุธธรรมดาทั่วไปไม่สามารถทำอันตรายกับมันได้ ยกเว้นจุดอ่อนเล็ก ๆ เพียงจุดเดียวที่อยู่บริเวณใต้อกของมันเท่านั้น ถ้าหากต้องการสังหารมัน ก็ต้องจู่โจมให้เข้าจุดตายดังกล่าวเท่านั้น
ต้นกำเนิดของโดบา-ชู
ตำนานหนึ่งกล่าวว่าเมื่อนาคธรรมดาทั่วไปคลอดลูกออกมาทั้งหมด 7 ตัว ลูกตัวที่ 7 นี้เองที่จะกลายมาเป็นโดบา-ชู พร้อมครอบครองพลังเวทมนตร์เหนือธรรมชาติให้อยู่ยงคงกระพัน
ตำนานที่น่าสนใจของโดบา-ชู
บริเวณโดยรอบของทะเลสาบเกลนเนดมีเรื่องเล่าท้องถิ่นเกี่ยวกับโดบา-ชูอย่างแพร่หลาย เรื่องที่มีชื่อเสียงที่สุดเกี่ยวกับหญิงคนหนึ่งนามว่า “เกรนน์” ที่อาศัยอยู่ริมทะเลสาบ วันหนึ่งในช่วงปี ค.ศ.1722 เธอออกไปซักผ้าในทะเลสาบตามปกติ แต่เธอเผลอไปบุกรุกอาณาเขตของโดบา-ชูเข้าโดยไม่ทันรู้ตัว
เมื่อสามีเห็นว่าเธอกลับบ้านช้ากว่าปกติ เขาได้เดินทางไปยังทะเลสาบและเห็นสิ่งมีชีวิตประหลาดที่คล้ายกับนาคนอนอยู่เหนือศพของภรรยา เขากลับไปที่บ้านหยิบกริชกลับมาแล้วแทงใส่จุดอ่อนของมันในขณะที่หลับอย่างไร้การระวังตัวสุดแรง
ก่อนที่โดบา-ชูจะตาย มันส่งเสียงร้องคล้ายกับการผิวปากออกมาดังลั่น ผู้อาวุโสในหมู่บ้านผู้มากประสบการณ์แนะนำให้เขารีบหนีไปในทันที เพราะเสียงร้องดังกล่าวคือการเรียกพวกพ้องของมัน เมื่อรู้เช่นนั้นเขากับเพื่อนสนิทก็รีบขึ้นมาควบหนีออกไปจากหมู่บ้านทันที
ขณะที่กำลังหลบหนีอยู่ พวกเขาสังเกตเห็นนาคอีกตัวกำลังไล่ตามม้ามาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ เมื่อไม่มีทางเลือกพวกเขาจึงหยุดม้าใกล้กับเศษซากปรักหักพังของโรงแรม โดบา-ชูวิ่งเข้าไประหว่างขาของม้าตัวหนึ่งแล้วพยายามจู่โจมใส่พวกเขา แต่มันก็ถูกแทงสวนเข้าที่จุดอ่อนและตายไปในที่สุด ในบางตำนานเล่าว่าก่อนที่มันจะถูกฆ่า มันได้ใช้เขาบนหัวแทงม้าตัวหนึ่งจนล้มลงก่อนที่จะถูกสังหาร
สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ บริเวณของทะเลสาบในเรื่องเล่ามีอนุสาวรีย์ที่คล้ายกับหลุมศพที่แสดงให้เห็นคือสถานที่พำนักแห่งสุดท้ายของสตรีผู้ถูกนาคขนาดมหึมาสังหาร...
โพสต์โดย :: กาลนาน
