เรื่องผีสั้นๆ : ด้านบน

ตอนเด็กผมจะไม่ยอมเข้านอนถ้าพ่อไม่ยอมเดินรอบห้องเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีผีแอบอยู่ในห้อง แม้ว่าพ่อจะดูไม่ค่อยชอบใจนักแต่ก็ยังคงช่วยมองหาผีทุกวันโดยหวังว่าจะช่วยทำให้ผมสบายใจ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรักพ่อมาก...

            ทุกคืน... เขามักจะเดินไปที่หน้าต่างทางซ้ายของห้อง เดินไปเปิดดูในตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ทางขวาของห้อง เดินไปดูในห้องน้ำ เขย่งมองด้านหลังโต๊ะเครื่องแป้งแล้วก้มลงมองที่ใต้เตียง หลังจากนั้นเขาก็จะเดินกลับมาที่เตียงแล้วยิ้มบอกกับผมว่าไม่มีผีซ่อนอยู่ก่อนที่จะปิดไฟแล้วเดินออกจากห้องไป

            ทุกครั้ง... เมื่อพ่อออกไปจากห้องผมจะรีบซุกตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วแอบมองลอดรอยแยกของผ้าออกไปด้วยความหวาดกลัว ไม่มีวันไหนเลยที่ผมจะได้อยู่ตามลำพังในห้องที่มืดมิดและไม่มีวันไหนเลยที่พ่อจะสังเกตเห็นเงาร่างของอะไรบางอย่างที่ “เกาะอยู่ที่มุมกำแพงด้านบนของห้อง” ที่คอยจ้องมองมาที่ผมผ่านดวงตาสีแดงฉานทุกคืน...

            ผมเกลียดพ่อที่เช็กทุกที่ของห้องอย่างละเอียด... “ยกเว้นด้านบน!”