เรื่องผีสั้นๆ “เสียงข่วน”
บ้านของฉันเลี้ยงสุนัขและแมวมาตลอดตั้งแต่จำความได้...
ความเคยชินทำให้เวลาที่นอนหลับฉันสามารถบอกได้โดยไม่ต้องหันไปมองว่าเสียงที่กำลังข่วนประตูห้องนอนเป็นของสุนัขหรือแมวตัวไหน เพราะพวกมันมีลักษณะและเสียงในการข่วนที่แตกต่างกัน หลายคนอาจฟังไม่ออก แต่กับฉันที่อยู่ร่วมกับพวกมันมานานราวกับสมาชิกในครอบครัวทำให้ฉันแยกออก จนบางครั้งก็รู้สึกทึ่งกับพรสวรรค์ของตัวเองเหมือนกัน
บ้านของฉันมีสุนัขแก่หนึ่งตัว กับแมวตัวผู้วัยรุ่นอีกตัวหนึ่ง...
ในตอนกลางคืนสุนัขมักจะเดินตามฉันเข้ามานอนในห้อง ในขณะที่เจ้าเหมียวที่ค่อนข้างคึกคะนองตามวัยจนมักที่จะวิ่งไปมาอยู่ชั้นล่างของบ้านตามลำพัง จนกระทั่งมันเหนื่อยไปเองถึงจะตามขึ้นมาในตอนกลางดึกพร้อมกับทำการข่วนประตูห้องนอนเพื่อขอเข้ามานอนด้วย ในบางคืนสุนัขแก่ที่เผลอหลับอยู่ข้างล่างก็จะเดินขึ้นมาข่วนประตูห้องเหมือนกัน พวกมันทำจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันจนฉันชิน และเหมือนกับเป็นธรรมเนียมประจำบ้านที่เมื่อได้ยินเสียงข่วน ฉันก็ต้องงัวเงียลุกขึ้นไปเปิดประตูรับพวกมันเข้ามาเสมอ
คืนนี้ก็เหมือนกัน...
ในขณะที่ฉันกำลังนอนหลับอยู่ ฉันก็ได้ยินเสียงข่วนประตูดังเป็นจังหวะ ฉันเลยลุกขึ้นจากเตียงเดินไปที่ประตูท่ามกลางความมืดด้วยความเคยชิน แต่เพราะมันมืดฉันเลยเผลอเดินไปชนเข้ากับสุนัขแก่ที่นอนอยู่ในห้อง แต่มันก็ยังคงนอนหลับสนิทอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
เมื่อเห็นว่าเจ้าแก่หลับอยู่ในห้อง ฉันเลยคิดว่าเจ้าของเสียงข่วนประตูจะต้องเป็นเจ้าเหมียวจอมคึกอย่างแน่นอน แต่ในขณะที่ฉันกำลังจับลูกบิดจะเปิดประตูฉันก็ได้ยินเสียงแมวร้องขึ้นเบาๆ จากในห้องของตัวเอง
ฉันหันกลับไปมองข้างหลัง ปรากฏว่าเจ้าเหมียวตัวแสบของฉันที่กำลังนอนอยู่บนหัวเตียง เงยหน้าขึ้นมามองราวกับจะถามฉันว่า “กำลังจะไปไหน!?”
สัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวนอนอยู่ในห้องของฉันตลอดเวลา แล้วเสียงข่วนประตูจากด้านนอกของห้องคือของใครกัน!?
ฉันยืนนิ่ง... ในขณะที่เสียงข่วนนั้น ก็ยังคงดังขึ้นต่อไปอย่างช้าๆ และต่อเนื่อง
ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่า... เสียงที่ได้ยิน ไม่ใช่เสียงของสุนัขหรือแมว
แต่... เป็นเสียงเล็บมือของมนุษย์ที่กำลังจิกขูดขีดเป็นทางยาวลงไปประตูไม้ พร้อมกับส่งเสียงครวญครางเบาๆในลำคอที่ฟังไม่ออกว่ากำลังพูดอะไร!?
