เรื่องผีสั้นๆ “เพื่อนใหม่”

 

            ในตอนที่ผมเป็นเด็ก...

            พ่อพาผมไปเที่ยวทะเลพร้อมกับญาติๆ แต่เนื่องจากทุกคนอายุค่อนข้างห่างกับผมพอสมควร ทำให้ไม่มีใครยอมมาเล่นกับผม พวกเขาชอบจับกลุ่มพูดคุยและสังสรรค์กันอยู่ริมชายหาด ด้วยความเบื่อหน่ายผมเลยขอพ่อไปเล่นบนชายหาดใกล้ๆ พ่ออนุญาตแต่มีกฎห้ามลงไปเล่นน้ำทะเลอย่างเด็ดขาดถ้าไม่มีเพื่อนเล่นด้วย!

            ผมวิ่งไปตามชายหาด แม้สัมผัสเม็ดทรายที่ร้อนจากแสงแดดในตอนกลางวันจะทำให้เท้าเปล่าแสบร้อนเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกดีไม่เลว หลังจากวิ่งกลับไปมาสองสามรอบผมก็เริ่มเหนื่อยจนต้องนั่งพัก เปลี่ยนมาจ้องมองเกลียวคลื่นที่พัดเขามาหาชายหาดแทน ในขณะที่กำลังมองท้องทะเลเพลินๆ พลันมีเสียงทักดังมาจากด้านหลัง

            “มาเล่นด้วยกันไหม!?”

            ผมหันไปมอง ปรากฏว่าด้านหลังมีเด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันยืนยิ้มกว้างอยู่ด้านหลัง แน่นอนว่าผมยอมรับคำชวนอยู่แล้ว พวกเราเลยออกไปวิ่งทั่วไปหมด สลับกับมานั่งทำปราสาททราย พวกเราสนุกกันมากจนกระทั่งเขาชวนผมลงไปเล่นน้ำทะเล ตอนแรกผมก็ลังเล แต่แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าพ่อห้ามไม่ให้ลงเล่นน้ำถ้าไม่มีเพื่อน แต่ตอนนี้ผมมีเพื่อนแล้วแสดงว่าผมเล่นได้!!!

            พวกเราลงไปเล่นน้ำด้วยกัน ตอนแรกก็เล่นอยู่ที่ริมชายหาดแล้วเขาก็ชวนผมลงน้ำลึกไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ กว่าจะรู้ตัวขาของผมก็หยั่งไม่ถึงพื้นแล้ว ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจม ในขณะที่คลื่นสูงก็เริ่มม้วนเข้ากลืนร่างผมให้จมลึกลงไป ผมพยายามฝืนกลับมาที่ผิวน้ำและตะโกนขอให้คนช่วยสุดเสียง

            ก่อนที่ผมจะหมดแรงตะกายผิวน้ำ! ผมก็ถูกร่างที่สูงใหญ่ดึงขึ้นจากน้ำ เขากอดผมเอาไว้แน่น ตอนแรกผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเพราะมัวแต่สำลักน้ำเค็มที่เข้าไปเต็มปาก แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปปรากฏว่าเขาคือพ่อของผมนั่นเอง

            “ทำไมลงมาในน้ำ!? พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าไม่มีเพื่อนห้ามเล่นน้ำ”  

            เสียงของพ่อเหมือนจะดุว่ากล่าว แต่ผมฟังออกว่าเสียงที่สั่งเครือของเขาแสดงความเป็นห่วงออกมามากกว่า

            “ผมไม่ได้ลงมาคนเดียว ผมมากับเพื่อน” ผมตอบพ่อ

            “เพื่อนที่ไหน!?” พ่อถามด้วยความสงสัย

            ผมหันไปมองรอบๆ ก่อนจะเห็นเพื่อนใหม่ของผมโผล่หัวพ้นน้ำทะเลขึ้นมาจากจุดที่ลึกกว่าที่ผมจมลงไปพอสมควร เขาลอยนิ่งอยู่ในน้ำและทำสีหน้าเหมือนกับกำลังผิดหวัง

            “คนนั้นไง!” ผมชี้ไปที่เพื่อนใหม่ พ่อมองตามมือผมไป ก่อนที่จะพูดออกมาเบาๆว่า

            “ไม่เห็นมีใครสักคน”

            พอพ่อพูดจบ...

             เพื่อนใหม่ของผมก็ดำลงไปในน้ำอย่างช้าๆ และไม่โผล่กลับขึ้นมาอีกเลยแม้ผมจะพยายามเฝ้ามองหาเขาเป็นเวลานานหลายชั่วโมง!!!