เรื่องผีสั้นๆ “หนูหนาว”

 

            ลูกสาวคนเล็กของผมชอบลุกจากเตียงของตัวเองกลางดึกเป็นประจำ...

            ทุกครั้งเธอจะแอบมุดเข้ามาในผ้าห่มของผม แล้วแอบมาซุกอยู่ข้างตัวผมเหมือนกับพยายามหาแหล่งไออุ่นราวกับลูกนกตัวน้อยๆ ที่ซุกตัวในปีกของพ่อแม่ในวันที่ฝนตกหนาวเหน็บและทุกครั้งพวกเราก็จะพากันนอนหลับไปทั้งแบบนั้นด้วยกันจนรุ่งเช้ามาเยือน

            คืนหนึ่ง....

            ในขณะที่ผมกำลังนอนหลับอยู่ ผมก็รู้สึกเหมือนกับมีใครเผยผ้าห่มออกเล็กน้อยแล้วมุดเข้ามา ความเคลื่อนไหวนั้นทำให้ผตื่นขึ้นมาแบบครึ่งหลับครึ่งตื่นโดยที่ไม่ได้ลืมตา แต่พอได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยของลูกสาวคนเล็กกระซิบอย่างแผ่วเบาว่า

            “พ่อค่ะ.. หนูหนาว...”

            ผมยิ้มที่มุมปาก นึกขันความน่ารักของเธอก่อนที่จะนอนหลับต่อไป

            รุ่งเช้ามาเยือน...

            ผมตื่นขึ้นมานั่งงัวเงียอยู่บนเตียง หันไปมองไปมองรอบห้องที่ว่างเปล่า ก่อนเปิดผ้าห่มออกเพื่อมองหาลูกสาวตัวเล็ก ผมไม่พบเธออยู่ในผ้าห่ม แต่ในจุดที่เธอมักนอนซุกตัวประจำเต็มไปด้วยโคลนดิน และในมือของผมกำชุดกระโปรงวันพีชสีขาวที่เธอชอบสวมเป็นประจำ

            เมื่อความง่วงหายไป ความตื่นตระหนกเข้ามาแทนทันที!

            เพราะ... ผมพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่า พึ่งทำพิธีฝังศพลูกสาวคนเล็กที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปเมื่อวานนี้

            ชุดนี้ คือ ชุดที่เธอสวมใส่ในพิธีศพ!

          และ... ที่สำคัญ มันเปื้อนดินเต็มไปหมด!